12. Ceza Dairesi 2021/10310 E. , 2025/2182 K.

# 12. Ceza Dairesi 2021/10310 E. , 2025/2182 K. 12. Ceza Dairesi 2021/10310 E. , 2025/2182 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/669 E., 2020/958 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacının, tutukluluğun devamına ilişkin kararlarının hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle CMK'nın 141/1-a maddesi gereğince 50.000 TL maddi ve 100.000 TL manevi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin, maddi tazminat bakımından reddine, manevi tazminat yönünden kısmen kabulü ile 1.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacının temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacının temyiz sebepleri; hakkındaki hükümle verilen tutukluluk kararı sonrası 2 yıl boyunca tutukluluğa ilişkin değerlendirme yapılmadığına, tutukluluk için öngörülen kanuni yolların kullanılması halinde tahliye olacağına, bu suretle asgari ücretle bile olsa gelir getirici bir işte çalışabileceğine, maddi tazminatın buna göre hükmedilmesi gerektiğine, hükmedilen manevi tazminatın eksik olduğuna ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/40 Esas – 2018/156 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 13.01.2017 tarihinde tutuklandığı, yapılan yargılama sonunda mahkumiyetine hükmedildiği, karar duruşması ve öncesinde tutukluluk incelemelerinin yapıldığı, hükmün istinafı üzerine dosyanın 18.06.2018 tarihinde istinaf mahkemesine gönderildiği, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 2018/2222 Esas - 2019/530 Karar sayılı ilamı ile 23.01.2019 tarihinde istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, bu kararda herhangi bir tutukluluk incelemesi yapılmadığı gibi tahliye talebine ilişkin verilmiş bir kararın da olmadığı, dosyanın istinaf mahkemesine gönderildiği 18.06.2018 tarihi ile karar tarihi olan 21.03.2019 tarihleri arasında tutukluluk incelemesinin yapılmadığı, istinaf kararın temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay'a gönderildiği ve henüz kesinleşmediği, CMK'nın 108/3 maddesinde tutukluluk incelemesine ilişkin hükümlerin ilk derece mahkemeleri için geçerli olduğu, Bölge Adliye Mahkemeleri yönünden 30'ar günlük süreler içinde tutukluluk incelemesi yapılması konusunda yasal bir düzenlemenin bulunmadığı, davacının tutukluluğunun 30'ar günlük süreler içinde incelenmediğine dair talebi yönünden tazminat davasının kabul edilmediği, tahliye taleplerinin incelenmediği ve bu yönde bir karar verilmediği yönündeki talepleri bakımından ise; CMK'nın 104/3. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemelerinin dosya üzerinden re'sen her zaman karar verilebileceği ancak Bölge Adliye Mahkemesinin bu konudaki yükümlülük başlangıcının nihai anlamda dosyanın incelendiği tarih olduğu, bu tarihten önce inceleme zorunluluğunun olmadığı, bu itibarla Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 21.03.2019 tarih, 2018/2222 Esas - 2019/530 Karar sayılı ilamı incelendiğinde tahliye talebi konusunda herhangi bir değerlendirme yapılmadığının tespit edildiği, bu suretle davacının Anayasa ve CMK ile güvence altına alınan yasal hakkının ihlal edildiği ve CMK'nın 141/1-a maddesi kapsamında tazminat istemi kabul edilebilir ise de, maddi tazminat bakımından somut zararının belgelendirilemediğinden reddine, manevi tazminatın kısmen kabulüne karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince manevi tazminat talebi kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, manevi tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararında davacı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Dinar Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde karar verildi.